385. Saat Gecənin 1i. Çoxdandır yazmıram bura da. Günlük başlığına da yaza bilərdm əslində. Bilmirəm.

Qarışıq gün idi. Retro həyatımızı birtəhər elədi flashback yaşatmaqdan, keçmişi təkrarlamaqdan.
2014ə qayıtdım bu gün.
Hərşeyin axarını dəyişən o vaxta. Hazırladığım çanta, evdəki abu-hava, özümün düşüncələrim. 2014.
illərin törpüləyib, tərbiyə etdiyi yetkin yox, orta məktəbdə oxuyan uşaq vincent.
Bilmirəm əvvəlkilərdə heç bəhs etmişdimmi, narsist sayılacaq xasiyyətdə olub valideynlərim.
Uşağının həyatını yaxşı etmək üçün əlindən gələni edib, bunlar vaxtında mənə olunmamışdı deyə öz verdiklərini qısqanan valideyn olublar. Bir gün onların valideyn borcu olaraq yaratdıqları imkanlarla nəyisə bacaranda "vaxtında mənə imkan versəydilər mən bundan da yaxşısını bacarardım", "sənə filan şeyi eləmişəm niyə qədir bilməzsən?" Kimi fikirlərlə burnundan gətirmə ayini həmişə olub. Bu gün də olur.
Qınayırammı? Yox. Empatiya da qururam. Bu da mənim başımın bəlasıdır. * Küçədəki bomja da yazığım gəlir, empatiya yaratmağa çalışıram. Axmaq. amma onlarla eyni imkanlara sahib bacı qardaşları elə olmayıb uşaqlarına.
Bu gün disiplinliyəm. Ən azından onların qarışdığı mövzularda. Problem də burdadır. Əgər həyatımdaki nəyəsə qarışmırlarsa o disiplini qoruya bilmirəm. Artıq ədalət tərəzim onların gözləridir. Bacarıqlılığım onların təriflədiyi qədərdir. Danışıq qabiliyyətim onların icazə verdiyi qədərdir. Artıq 2ildir onlardan uzaqdayam. Hələ də sırf ürəyimi istədiyi üçün nəyisə edəndə vicdan əzabı çəkirəm. Danışıq tərzimdə yaranan dəyişikliyə görə qınanıram onlar tərəfindən.
Xırda şeylər kimi görünür belə baxanda. Ömrünü bu formada keçirən birisi anlaya bilər yəqin məni.
Mən istəyirəm deyə birşey etməyim mənasızdır. Gərək onlar istəyə. Onlar istəyirsə var bir səbəbi. Mən istəyirəmsə, qələt edirəm.
Artıq öz həyatımı qurmuş sayılıram. Bu da müəyyən yaş həddinə çatdığımı bariz göstərir. Digəl onların təsir dairəsindən çıxa bilmirəm. Keçən günlərdə bir video çıxmışdı rastıma. Qadın öz anasının mənfilərini sıralayırdı. Tək olmadığımı, və göz yumduğum şeylərin nə qədər çox olduğunu öyrəndim. Qadın hər pis cəhət sadaladıqca anası özündən çıxmış bir şəkildə müdaxilə edirdi. "Sevdiyim yeməyi hazırlayanda atamla qardaşım yeməz, xoşlamaz deyə hazırlamağa qoymur heçvaxt". Bu cümləni düşündüm xeyli. Ortancıl uşaq mənəm evdə. Nə məndən böyüyün nə kiçiyin təsirini vermirdilər əsla. Atam da qızı olmasını istəmirmiş onsuz. Mən mamamın uşaq vaxtı qurduğu xəyala görə dünyaya gəlməyə haqq qazanmışam. Onsuz xəyalındakı kimi biri də ola bilmədim.
Onlar kimi valideynlər azalsa nə olar deyə düşünürəm. Yazar hazırda bunu düşünür.